*** یَا حُسَینِ مَظلُومِ(ع) ***

  **زعـصـیـان پـاک گـردد، مـاتـم انـدیش **
                   **چو آن طـفلی که زاد از مادر خویـش **

  **اگــر بــاشــد گــنـاه صـــاحــب غــــم **
                   **بــه مــقــدار کـــف دریـــای اعـــظــم **

  **هــمــه عــفــو اســت ازالــطـاف داور**
                   **بــه پــاس خــاطــر ســبـط پـیـمـبر(ص) **

«پاداشهاوآثارگريهبرامامحسین(علیهالسلام)»

سوگوارى و گريه هدفدار بر حضرت سیدالشهداء، امام حسين(عليه السلام) ره آورد ارزشمندى دارد كه فرد سوگوار مى تواند، بدانها نائل آيد.

۱ـ سوگوار بر حضرت اباعبدالله الحسين(عليه السلام) همواره مورد مهر و محبّت خداست، تا آنجايى كه خدا بر او درود مى فرستد. و پيامبر اکرم، حضرت محمد مصطفی(صلی الله علیه و آله وسلم) فرمودند:

... الا وصلّى اللّه على الباكين على الحسين(ع)

بدانيد كه خداوند بر آنانكه براى حضرت امام حسين(عليه السلام) سوگوارى نمايند، درود مى فرستد و به آنان مهر مى ورزد.

۲ـ در برخى روايات، پاداش سوگوارى بر حضرت سیدالشهداء(عليه السلام) به پاداش سخت ترين كارها، همچون قربانى ساختن فرزند در راه خدا مى رسد و با آن برابرى مى كند.

از حضرت علی بن موسی الرضا(عليه السلام) است كه فرمودند: هنگامى كه ابراهيم خليل، قوچ اهدايى را به جاى اسماعيل قربانى كرد، در يك لحظه آرزو كرد كه: اى كاش میتوانست فرزندش را به دستور حق، قربانى كند تا به والاترين درجات بندگى و فرمانبردارى خدا نائل آيد. خداوند در پرتو وحى، حماسه عاشوراء و كربلاء را بر او ترسيم كرد كه ابراهيم با نثار طوفانى از محبّت و مهر قلبى، بر حضرت اباعبدالله الحسين(عليه السلام) و مظلوميّت او سخت سوگوار شد و گريه كرد. به او وحى شد كه: شما پاداش قربانى كردن فرزندت اسماعيل به دست خويش را، با نثار مهر و محبّت قلبى بر حسين بن علی(علیهماالسلام) و گريه بر شهادت و مصائب او، باز خريدى و بالاترين پاداش شكيبايى بر مصائب، بر تو مقرّر شد و به رفيع ترين درجات نائل آمدى.^(۱)

امّا اينكه گفته شد: گاهى پاداش گريه بر حضرت سیدالشهداء(عليه السلام) به پاداش سخت ترين كارها مى رسد و نه هميشه، اين بدان جهت است كه هر كس نمى تواند به اين موقعيّت و مقام والا و پرشكوه پر كشد. اين اوج گيرى تنها در خور كسى است كه همانند ابراهيم خلیل(علیه السلام) قلبش ‍ لبريز از عشق به حضرت امام حسين(عليه السلام) باشد و دليل اين قيد در همين روايت آمده است كه: پس از آرزوى مورد اشاره ابراهيم خلیل(علیه السلام) ؛

به او وحى رسيد كه: محبوبترين بندگانم در نظرت كيست؟
پاسخ داد: بنده محبوب و برگزيده ات محمّد مصطفی(صلى الله عليه وآله وسلم) .

پيام آمد كه: او در نظرت محبوبتر است يا خودت؟
پاسخ داد: او ... .

پيام آمد كه: فرزند او يا فرزند خودت؟
پاسخ داد: فرزند گرامى او ... .

پيام آمد كه: سر بريده شدن فرزند او به دست دشمنان حق و عدالت برايت دردناك تر است يا سر بريدن فرزندت به دست خودت به فرمان خدا؟
پاسخ داد: سر بريده شده فرزند گرامى او حسين(علیه السلام) ، برايم فاجعه بارتر و دردناك تراست.

اينجا بود كه حماسه عاشوراء در پرتو وحى، بر ابراهيم خلیل(علیه السلام) ترسيم شد و آنحضرت به شدّت گريست. آنگاه بود كه بدو وحى رسيد كه:

(اينك با اين محبّت به حسين بن علی(علیهماالسلام) پاداش مورد آرزويت را باز خريدى و دريافت داشتى.) ^(۲)

اينك همه كسانیكه اين حقيقت را احساس مى كنند كه حضرت اباعبدالله الحسين(عليه السلام) از فرزندانشان در نظرشان محبوبتر و گراميتر است و شهادت مظلومانه و جدا شدن سر مقدّس آن حضرت به دست دشمنان حق و عدالت، از قربانى ساختن عزيزترين فرزندشان در راه خدا به دست خويش دردناكتر است، بر چنين كسانى بشارت باد كه گريه و سوگواريشان بر حضرت سیدالشهداء(عليه السلام) پاداش سخت ترين كارهاى شايسته را دارد، پاداشى معادل پاداش قربانى ساختن اسماعيلتان در راه دوست.

۳ـ پاداش گریه بر شهید کربلاء قابل سنجش نيست، چرا كه براى تحقّق هر كارى، انجام يافتن كمترين مرحله آن ضرورى است، امّا در سوگوارى بر حضرت امام حسين(عليه السلام) اين اندازه هم لازم نيست، چرا كه سوگوارى بر آن حضرت هر چه اندك باشد ثواب و پاداش غيرقابل سنجش و اندازه گيرى دارد.

۴ـ و شگفت اينكه اگر فردى با وجود عشق به حضرت اباعبدالله الحسين(عليه السلام) در سوگواريش گريه هم نكند، امّا خالصانه و هدفدار خويشتن را به صورت عزاداران حضرت سیدالشهداء(عليه السلام) درآورد، در اين صورت نيز پاداش خويش را دريافت خواهد داشت. ^(۳)

^(۱) ^{بحارالانوار، ج 44، ص 225.}
^(۲) ^{بحارالانوار، ج 44، ص 225.
(۳)} ^{بحارالانوار، ج 44، ص 288 و 308 و ج 45، ص 269.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

+ 15:38 توسط کنیزان حضرت زهراء(س)

alert("***یَا رَبَّ الحُسَینِ بِحَقِّ الحُسَینِ إشفِ صَدرِ الحُسَینِ بِظُهُورِ الحُجَّة***")