«السّلامعلیکیاقاسمبنالحسن(ع)»  

    ** اي عــمـو فـتـح نـمايـان کردم **
                                    ** دشمنان را همه حـيران کردم **

    ** آمـدم در بـر تـو گــويــم فــاش **
                                    ** آمـدم تـا کـه بـگــيــرم پـاداش **

    ** تـن بـي تـاب تـو مـرا تـاب بده **
                                    ** مــزد پــيــروزي مــن آب بــده **

    ** تـو کـه جـاي پــدر مـن هستي **
                                    ** تو که چون تاج سرمن هستي **

    ** بـشـتـاب و تــن مـن پـيــدا کن **
                                    ** برگ سربازي من امضاء کن **

    ** باغـبانا سـوي مـيــدان رو کن **
                                    ** گـل پـرپـر شـده ات را بــو کن **

    ** تا بيـني که چه قـربـان شده ام **
                                    ** پـايــمال ســّم اسـبـان شـده ام **

    ** بعد اکبـر(ع) دگر از جان سيرم **
                                   ** من از اين عمر، عمو دلگيرم **

    ** مي روم نـزد پــدر با دل خـون **
                                    ** تا کنم شِکـوه ازاين امت دون **

    ** تـشنـه ام تـشنه اين آب روان **
                                    ** طـاير تـشنـه رود سـوي جنان **

^{منبع شعر:  کتاب زمزمه هاي حاج احمد دلجو، ص107.}

 «شهادتقاسمبنالحسن(عليهماالسّلام)»

قاسم بن الحسن(علیهما السلام) به عزم جهاد قدم به سوى معركه نهاد، چون حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) نظرش بر فرزند برادر، قاسم بن الحسن(علیهما السلام) افتاد كه جان گرامى بر كف دست نهاده آهنگ ميدان كرده، بى توانى پيش شد و دست به گردن حضرت قاسم(علیه السلام) در آورد و او را در بر كشيد و هر دو تن چندان بگريستند كه روايت وارد شده حَتّى غُشِىَ عَلَيْهِما، پس حضرت قاسم(عليه السّلام) به زبان ابتهال و ضراعت اجازت مبارزت طلبيد، حضرت امام حسین(علیه السلام) مضايقه فرمود، پس حضرت قاسم(علیه السلام) گريست و دست و پاى عمّ خود را چندان بوسيد تا اذن حاصل نمود، پس جناب قاسم(عليه السّلام) به ميدان آمد در حالى كه اشكش به صورت جارى بود و مى فرمود: 

  
    اِنْ تُنْكرُونى فَاَنَا اْبنُ اْلحَـسَنِ(ع)
                              سِبْطِ النَّبِىِّ الْمُصْطَفَى اْلمؤ تَمَنِ
 
   هذا حُسَـيْنٌ(ع) كَالاَْسيِر اْلمُرْتَهَنِ
                             بَيْنَ اُناسٍ لا سُقُوا صَوْبَ الْمَزَنِ ^(۱)
 

پس قاسم بن الحسن(علیهما السلام) كارزار سختى نمود و به آن صِغَر سنّ و خرد سالى، سى و پنج تن را به درك فرستاد. حُمَيْد بن مسلم گفته كه من در ميان لشكر عمر سعد بودم پسرى ديدم به ميدان آمده گويا صورتش پاره ماه است و پيراهن و ازارى در برداشت و نَعْلَينى در پا داشت كه بند يكى از آنها گسيخته شده بود و من فراموش نمى كنم كه بند نعلين چپش بود، عمرو بن سعد اَزدى گفت : به خدا سوگند كه من بر اين پسر حمله مى كنم و او را به قتل مى رسانم، گفتم : سُبحان اللّه ! اين چه اراده است كه نموده اى ؟ اين جماعت كه دور او را احاطه كرده اند از براى كفايت امر او بس است ديگر ترا چه لازم است كه خود را در خون او شريك كنى؟ گفت : به خدا قسم كه از اين انديشه بر نگردم ، پس اسب بر انگيخت و رو بر نگردانيد تا آنگاه كه شمشيرى بر فرق آن مظلوم زد و سر او را شكافت پس حضرت قاسم(علیه السلام) به صورت بر روى زمين افتاد و فرياد برداشت كه يا عمّاه! چون صداى قاسم به گوش حضرت امام حسین(علیه السلام) رسيد تعجيل كرد مانند عقابى كه از بلندى به زير آيد صفها را شكافت و مانند شير غضبناك حمله بر لشكر كرد تا به عمرو قاتل جناب قاسم(علیه السلام) رسيد، پس تيغى حواله آن ملعون نمود، عمرو دست خود را پيش داد حضرت سیدالشهداء(علیه السلام)  دست او را از مرفق جدا كرد پس آن ملعون صيحه عظيمى زد. لشكر كوفه جنبش كردند و حمله آوردند تا مگر عمرو را از چنگ حضرت امام حسین(علیه السلام) بربايند همين كه هجوم آوردند بدن او پا مال سُمّ ستوران گشت و كشته شد. پس چون گرد و غبار معركه فرو نشست ديدند حضرت امام حسین(علیه السلام)  بالاى سر حضرت قاسم(علیه السلام) است و آن جوان در حال جان كندن است و پاى به زمين مى سايد و عزم پرواز به اَعلْى علّييّن دارد و حضرت مى فرمايد: سوگند به خداى كه دشوار است بر عمّ تو كه او را بخوانى و اجابت نتواند و اگر اجابت كند اعانت نتواند و اگر اعانت كند ترا سودى نبخشد، دور باشند از رحمت خدا جماعتى كه ترا كشتند.

 هذا يَوْمٌ وَ اللّهِ كَثُرَ واتِرُهُ وَ قَلَّ ناصِرُهُ.

 
^{(۱) (بحار الانوار)45/34.
(۲) عمو زادگان آن حضرت اولاد عقيل و مسلم و اولاد جعفر و عبداللّه بن جعفر است (شيخ عباس قمى رحمه اللّه )
(۳) (بحار الانوار) 45/35-36.}

 

«توبهحضرتحرّ(عليهالسلام)»   

حضرت حرّ(علیه السلام) مركب جهانيد با نيّتى صادق عزم كعبه حضور فرزند رسول(صلّى اللّه عليه و آله وسلم) نمود و دست را بر سر نهاده و مى گفت : ((أَللّهُمَّ...))؛ يعنى خداوندا! به سوى تو انابه نمودم و از درگاه احديّتت مسئلت مى نمايم كه توبه مرا قبول فرمايى ؛ زيرا دلهاى اولياى تو و اولاد دختر پيغمبر تو را به رُعْب و خوف افكنده ام .

 
وَقالَ لِلْحُسَيْنُ عليه السّلام : جُعِلْتُ فِداكَ اءَنَا صاحِبُكَ الَّذى حَبَسَكَ عَنِ الرُّجُوعِ وَجَعْجَعَ بِكَ، ما ظَنَنْتُ اءَنَّ الْقَوْمَ يَبْلُغُونَ بِكَ ما اءَرى ، وَاءَنا تائِبٌ إِلَى اللّهِ، فَهَلْ تَرى لى مِنْ تَوْبَةٍ؟

به خدمت حضرت امام حسین(علیه السلام) عرضه داشت : فدايت گردم ! منم آن كسى كه ملازم خدمتت بودم و تو را از برگشتن به سوى مكه يا مدينه مانع گرديدم و كار را بر تو سخت گرفتم و گمانم نبود كه اين گروه بى دين ظلم را به اين اندازه كه ديدم برسانند و من توبه و بازگشت به سوى خدا نمودم ، آيا توبه من پذيرفته است ؟

فَقالَ الْحُسَيْنُ عليه السّلام : ((نَعَمْ يَتُوبُ اللّهُ عَلَيْكَ فَاءَنْزِلْ)).

حضرت امام حسین(علیه السلام) فرمود: بلى، خدا توبه تو را قبول خواهد فرمود، حال از مَرْكَب خود فرود آى.

فَقالَ: اءَنَا لَكَ فارِسا خَيْرٌ مِنّى راجِلاً، وَإِلَى النُّزُولِ يَصيرُ آخِرُ اءَمْرى .

حرّ(علیه السلام) عرض نمود: چون عاقبت امر من از اسب در افتادن است ؛ پس سواره بودنم بهتر از پياده شدنم است تا اينكه به ميدان بشتابم و در راه شما كشته شوم.

در آن گيرو دار، گروهى از شجاعان و دليران اهل كوفه را به خاك هلاكت انداخت تا آنكه شربت شهادت نوشيد و روح پاكش با حورالعين هم آغوش ‍ گرديد. چون بدن مجروح حرّ(علیه السلام) را خدمت حضرت امام حسین(علیه السلام)آوردند، سِبْط خواجه لَوْلاك باكمال راءفت و ملاطفت ، خاك را از صورت او پاك نمود و فرمود:

 ((اءَنْتَ الْحُرُّ - كَما سَمَّتْكَ اءُمُّكَ حُرّا- فِى الدُّنْيَا وَالاَّْخِرَةِ))؛
تويى آزادمرد،چنانكه مادرت تو را ((حرّ)) نام نهاده و تويى جوانمرد آزاد در دنيا و آخرت!

^{منبع: سوگنامه کربلاء، ترجمه لهوف سيدبن طاووس؛ مسلك دوم:گزارش از حوادث عاشورا و شهادت امام حسين(عليه السّلام) و ياران با وفايش.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**