«اهلبيتسيدالشهداء(عليهالسّلام)درمجلسابنزياد» 

قَالَ الرّاوى: ثُمَّ اءَنَّ ابْنَ زِيادٍ جَلَسَ فِى الْقَصْرِ، وَ اءَذِنَ اذْنا عامّا، وَ جِى ءَ بِرَاءْسِ الْحُسَيْنِ ع فَوَضَعَ بَيْنَ يَدَيْهِ، وَ اءَدْخِلَ نِسَاءُ الْحُسَيْنِ ع وَ صِبْيانُهُ الَيْهِ.
راوى گويد: پس از ورود اهل بيت حضرت امام حسين(عليه السّلام) ، ابن زياد بد بنياد در قصر دارالاماره نشست و صلاى عام در داد كه در آن مجلس عموم اهل كوفه حاضر گردند حكم نمود كه سر مطهر حضرت امام حسين(عليه السّلام) را در پيش روى آن لعين نهادند و زنان و دختران اهل بيت حضرت سيدالشهداء(عليه السّلام) و كودكان آن جناب در مجلس آن شقاوت ماب حاضر گرديدند؛

فَجَلَسَتْ زَيْنَبُ اِبْنَةُ عَلِي ع مُتَنَكِّرَةً، فَسَاءَل عَنْها، فَقيلَ: هذِهِ زَيْنَبُ اِبْنَةُ عَلِي ع .
پس عليا مكرمه حضرت زينب(عليهاالسّلام) به قسمى كه او را نشناسند و ملتفت حال او نگردند نشست. ابن زياد شقى از حال آن مخدره سؤال كرد، به او گفتند: اين عليا مكرمه حضرت زينب کبري دختر اميرالمومنين علي(عليه السّلام) است.

فَاءَقْبَلَ عَلَيْها وَ قالَ: اءَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى فَضَحَكُمْ وَ اءَكْذَبَ اءُحْدُوثَتَكُمْ!!!
ابن زياد لعين متوجه آن حضرت شد و به زبان بريده اين كلمات را بگفت: حمد خدا را كه شما را رسوا نمود و دروغ شما را ظاهر ساخت!!!

فَقالَتْ:اِنَّما يَفْتَضِحُ الْفاسِقُ وَ يَكْذِبُ الْفاجِرُ، وَ هُوَ غَيْرُنا.
خانم حضرت زينب(سلام الله عليها) در جواب ابن زياد نانجيب، فرمود: رسوايى براى فاسقان است و دروغگويى در شأن فاجران است و ما خاندان رسول خدا(صلي الله عليه و آله وسلم) چنين نيستيم.

فَقالَ ابْنُ زِيادٍ: كَيْفَ رَاءَيْتِ صُنْعَ اللّهِ بِاءَخيكَ وَ اءَهْلِ بَيْتِكَ؟
باز ابن زياد گفت: ديدى خدا با برادرت و اهل بيت تو چه كرد!

فَقالَتْ: ما رَاءَيْتُ الا جَميلا، هولاءَ قَوْمُ كَتَبَ اللّهُ عَلَيْهِمُ الْقَتَلَ، فَبَرَزُوا الى مَضاجِعِهِمْ، وَ سَيَجْمَعُ اللّهُ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُمْ، فَتَحاجُّ وَ تُخاصَمُ فَانْظُرْ لِمَنِ الْفَلَجُ يَوْمَئِذٍ، هَبَلَتْكَ اءُمُّكَ يَابْنَ مَرْجانَةَ.
حضرت زينب كبرى(سلام الله عليها) فرمود: من بجز خوبى از پروردگارم نديدم ، شهداى كربلا گروهى بودند (از بندگان خاص خدا) خدا عزوجل شهادت را براى ايشان مقدر فرموده بود و آنها به سوى آرامگاه ابدى خود شتافتند و به زودى خداى تعالى بين تو و آنها جمع نمايد و به حسابرسى پردازد و آنان عليه تو حجت آورند و با تو دشمنى نمايند؛ پس ‍ نظر نما كه در روز رستاخيز رستگارى و پيروزى از آن كيست؟ اى ابن مرجانه! مادرت به عزايت نشيند.

 
قَالَ الرّاوى : فَغَضِبِ وَ كَاءَنَّهُ هَمَّ بِها.
راوى گويد: با شنيدن اين گفتار از دختر حيدركرار(عليه السّلام)، ابن زياد بدركردار در خشم شد چون مار، چنانكه مى نمود كه تصميم به قتل آن مخدره دارد.

فَقالَ لَهُ عِمْرو بْنُ حُرَيْثٍ: اَيُّهَا الاْميرُ اِنَّها اِمْرَاَةُ، وَالْمَراَةُ لاتُوْ خَذُ بِشَى ءٍ مِنْ مِنْطِقِها.
پس عمرو بن حريث به آن ملعون ، گفت: اى ابن زياد! اين زن است و طائفه زنان را بر سخنانشان مواخذه نمى كنند.

فَقالَ: لَهَا ابْنُ زِياد: لَقَدْ شَفَى اللّهِ قَلْبى مِنْ طاغِيَتِكَ الْحُسَيْنِ وَ الْعُصاةِ الْمَرَدَةِ مِنْ اءَهْلِ بَيْتِكَ!!!
بازا ابن زياد شقى بى حيا، زبان بريده به اين سخنان گويا نمود كه به تحقيق كه خدا سينه مرا شفا داد با كشتن حسين(عليه السلام) و سركشان اهل بيتش!!!

فَقالَتْ: لَعَمْرى لَقَدْ قَتَلْتَ كَهْلى ، وَ قَطَعْتَ فَرْعى وَ اجْتزثَثْتَ اءَصْلى فَإ ن كانَ هذا شِفاؤُكَ فَقَدِ اشْتَفَيْتَ؟!
حضرت زينب كبرى(عليهاالسّلام) فرمود: به جان خودم سوگند! تو سرور و مولاى مرا كشتى و شاخ ‌هاى درخت خاندان مرا بريدي و ريشه زندگى مرا قطع كردى، پس اگر اينها مايه شفاى درد تو است، اكنون شفا يافته اى!؟

فَقالَ اِبْنُ زِيادٍ: هذِهِ سَجّاعَةُ، وَ لَعَمْرى لَقَدْ كانَ اءَبُوكَ شاعِرا.
ابن زياد پليد گفت : اين زن، قافيه گو است ، به جان خود سوگند كه پدر او هم شاعر و قافيه ساز بود.

فَقالَتْ: يَابْنَ زِيادٍ ما لِلْمَراءَةِ وَ السَّجاعَةِ.
حضرت زينب كبرى(عليهاالسّلام) فرمود: اى ابن زياد! زنان را با قافيه سازى و شعرپردازى چه كار است!

ثُمَّ الْتَفَتَ ابْنُ زِيادٍ اِلى عَلِىّ بْنِ الْحُسَيْنِ ع فَقالَ: مَنْ هذا؟
سپس ابن زياد متوجه به جانب امام زين العابدين(عليه السّلام) گرديد و گفت: اين كيست؟

فَقيلَ: عَلِىُّ بْنُ الْحُسَيْنِ ع.
گفتند: اين على بن الحسين(عليهماالسّلام) است.

فَقالَ: اءَلَيْسَ قَدْ قَتَلَ اللّهِ عَليا بْنَ الحُسَيْنِ؟!
ابن زياد گفت : مگر خدا على بن الحسين(عليهماالسّلام) را نكشت ؟

فَقالَ عَلِىُّ ع : ((قَدْ كانَ لى اءَخُ يُسَمّى عَلِىُّ بْنُ الْحُسَيْنِ قَتَلَهُ النّاسُ)).
امام زين العابدين(عليه السّلام) فرمود: مرا برادرى بود نامش على بن الحسين(عليهماالسّلام) كه به دست مردم در كربلاء كشته شد.

 

فَقالَ: بَلِ اللّهُ قَتَلَهُ.
ابن زياد گفت: چنين نيست بلكه به دست خدا كشته شد.

فَقالَ عَلِىّ ع : اللّهُ يَتَوَفَّى الاْ نْفُسَ حينَ مَوْتِها وَ الَّتى لَمْ تَمُتْ فى مَنامِها.
حضرت امام سجّاد(عليه السّلام) اين آيه را تلاوت فرمود: ((الله يتوفى ))؛ خداوند ارواح را به هنگام مرگ قبض مى كند و ارواحى را كه نمرده اند نيز به هنگام خواب مى گيرد.

فَقالَ ابْنُ زِيادٍ: وَبِكَ جُرْاءَةُ عَلى جَوابى اِذْهَبُوا بِهِ فَاضْرِبُوا عُنُقَهُ.
ابن زياد گفت: آيا تو را جرات بر جواب من است ، اين مرد را ببريد و گردنش ‍ را بزنيد.

فَسَمِعَت بِهِ عَمَّتُهُ زَيْنَبَ، فَقالَتْ: يا ابْنَ زِيادٍ اِنَّكَ لَمْ تُبْقِ مِنّا اءَحَدا، فَإِنْ كُنْتَ عَزَمْتَ عَلى قَتْلِهِ فَاقْتُلْنى مَعَهُ.
حضرت زينب(عليها السّلام) فرمود: اى پسر زياد! از ما احدى را زنده نگذاشتى، اگر مى خواهى او را بكشى پس مرا هم به قتل برسان!

فَقالَ عَلِىُّ ع لِعَمَّتِهِ: ((اءُسْكُتى يا عَمَّةَ حَتّى اءُكَلَّمَهَ)) ثُمَّ اءَقْبَلَ ع فَقالَ ((اءبِالْقَتْلِ تُهَدَّدنى يا ابْنَ زِيادٍ اءما عَلِمْتَ اءَنَّ الْقَتْلَ لِنا عادَةُ وَ كَرامَتُتنا الشَّهادَةُ.
حضرت سيد الساجدين(عليه السّلام) به عمه مكرمه خود، فرمود: اى عمه جان! لحظه اى آرام باش تا با اين لعين سخن گويم. سپس متوجه ابن زياد شد و فرمود: اى پسر زياد! همانا مرا به كشتن مى ترسانى ، آيا نمى دانى كشته شدن براى ما عادت است و كرامت ما در شهادت است؟

ثُمَّ اءَمَرَ ابْنُ زِيادٍ بِعَلِي بْنَ الْحُسَيْنِ ع وَ اءَهْلِ بَيْتِهِ فَحُمِلُوا اِلى بَيْتِ فى جَنْبِ الْمَسجِدِ الاْ عْظَمِ.
آنگاه ابن زياد بد بنياد حكم خود كه سيد الساجدين(عليه السّلام) و ساير اهل بيت امام عباد را در خانه اى كه جنب مسجد اعظم كوفه بود، وارد نمودند.

فَقالَتْ زَيْنَبُ اِبْنَةُ عَلِي ع : لا يَدْخُلَنّ عَلَيْنا عَرَبِيَةُ اِلاّ اءُمُ وَلَدٍ اءَو مَمْلُوكَةُ فَإِنَّهُنَّ سُبينَ كَما سُبينا.
حضرت زينب(عليها السّلام) فرمود: هيچ كس از زنان كوفه به نزد ما نمى آمد مگر ام ولد و كنيزكان ؛ زيرا ايشان هم مانند ما به بلاى اسيرى مبتلا شده بودند.

ثُمَّ اءَمَرَ اْبنُ زِيادٍ بِرَاءسِ الْحُسَيْنِ ع ، فَطيفَ بِهِ فى سُكَك الْكُوفَةِ.
سپس اين مرد لعين حكم نمود كه سر مطهر امام مبين و فرزند سيد المرسلين(صلوات الله عليهم اجمعين) را در كوچه هاى شهر كوفه بگردانند.

^{منبع: سوگنامه کربلاء، ترجمه لهوف سيدبن طاووس؛ مسلك سوم؛ در بيان امورى است كه پس از شهادت خامس آل عباء حضرت سيدالشهداء(عليه آلاف التحية و الثناء) واقع گرديده.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**